I want you to be ready when I come

Vassilis Danellis


“Be ready when I come”, he had said. “I want you to be ready. Do you understand?” he had shouted.
Yeah! I understood. But the damn engine wouldn’t start.
Everything had gone according to the plan -until that moment of course- although none of us had faith in it at the beginning. Why in hell would they keep so much money in the factory? Sure, it was a big one. Sure, it was a payment day, but who pays the workers in cash these days?
“Oh no! You got it all wrong”, he had exclaimed.
It had nothing to do with the workers. Nothing to do with the business. The legal one at least.
Anyway! We didn’t need to know much. He was the brains. He knew things. He was right. Always. The other two were the muscles. I was the driver.
My part was to wait for them outside the factory. Not so close, not very far. It would take some time, so I shouldn’t attract attention on me. When they would come out, I’d drive by, they would jump in, I would take us away. There was a second vehicle waiting in a parking lot some kilometers away. We would change the cars, I would drive through the borders. We would be free. Plain and neat like the old good heist movies.
The only problem was that he had chosen a crappy car.
“We must pass under the radar”, he had said.
I had complained. Nothing too loud, not my character. He was different. He had shouted and spit all over my face. Orders. And saliva.
“Just be ready when I come out! Do you understand?” he had asked.
Yeah! I understood. But the damn engine wouldn’t start.
I heard the shots. I turned the key. It just growled, a sound like a death rattle.
They came out with the bag. I turned the key again. Nothing.
“Be ready”, he had said.
I tried. The car was crappy.
Then it went even worse. A police car passed by. Bad luck. The officers dropped their coffees and took off the guns.
I turned the key all the way. Again and again. I was focused on that and I didn’t really see what happened. When the engine finally roared and I took a look around, everyone was down. Dead.
What a bloodshed! Damn car! Damn!
He, however, was still alive. Wounded, but alive. I pushed the gas pedal. The tires squealed. I stopped next to him. He had the bag in his hand. I got out and tried to help him into the car.
I didn’t notice on time the security guard. A tall, beard guy with glasses. He was shot at the hip. He dragged his left leg while he was walking towards to us. He kept his weapon on his right hand. He shot. He missed. He shot again. He got me. My partner killed him. Then he died himself too.
What a mess! Only if I were ready, when I had to. It was all my fault. But the damn engine wouldn’t start. Wouldn’t start.
I grabbed the bag. I threw it at the back seat and I drove away. I changed the vehicles as planned. I put the money in the trunk. I turned the key. This engine was obedient. Only if I… Damn it! It was over. Now, I just had to run away.
I couldn’t take the highway if I wanted to avoid the police. I headed to the mountains. Narrow winding roads, covered by the mist. I drove through it for long. Probably it was only a couple of hours, but it felt like days. My consciousness was bleeding away from my wound. Time became as misty as the sky. The sun went dark and then sent back its hectic rays and then dark killed the light again. It was so confusing.
I’m not sure how I kept myself awake. Even more miraculously I kept the car on the road. But I couldn’t go further. I needed to take care of my wound and a place to rest. There was nothing else but woods around me. I was ready to quit.
“I had my run”, I thought, “Time to die”.
I guess I heard it screaming before I saw it. The hawk maneuvered before my windshield and made me push the break. Then I noticed the wolf. A big grey wolf. He was there in the middle of the road staring at me. His eyes sparkled in the mist.
He made sure he got my attention. Then he walked into a dusty path. It was wide and smooth enough for the car. I didn’t know why, but I was sure he was showing me the way to somewhere. What an absurd thought! Yet the only rational option right then. I couldn’t go further; I had to trust the beast.
I climbed the hill. At that height the sky was clear, but the valley beyond me was covered by a thick layer of the fog. I reached a glade where there was an old, forgotten village. I stopped the car and stepped out. Three or four abandoned farms, with collapsed roofs and walls, and a church in ruins.
The wolf was gone. The hawk wasn’t around either, but I wasn’t alone as I thought. Two other wolves, black those ones, had appeared. They didn’t seem friendly like the grey had been. They smelled the blood and came to claim their feast. They moved closer with a slow pace. One licked his snout. The other showed me his teeth. White, sharp teeth.
For a second time, I thought it was over. For a second time, I was wrong. Fates had a different plan for me. They spin their threads in very mysterious ways. Believe me, I can tell.
The hawk screamed. My grey guardian came out from the woods and charged to his lot. The predator flew in circles above our heads.
The beasts fought each other fiercely. My champion was outnumbered, but he was brave. The black wolves were eventually convinced to go hunting somewhere else. The victor stood in alert until they disappeared deep in the forest. The price he had to pay, however, in order to defend me was heavy. Blood stains all over his grey fur. A deep cut at his snout. A bad limp.
The hawk screamed again and flew away. The wounded wolf followed it. I followed them both. They led me to another glade, higher on the hill. A linden stood alone in the middle of it. A tall silver linden with a great shade. And under that shade stood a house.
The door opened and a woman came out. A woman with long red hair. So long and so red that it seemed like flames were devouring her whole body.
The hawk and the wolf ran to her.
“Here are my boys”, she said. “Where have you been?”
The bird sat on her shoulder. The beast licked her hand.
“Oh! My poor one. You had a tough day, didn’t you?” she told the wolf.
Then she stood her head up and stared at me. It was the first time she saw me, but I felt like she knew all about me.
“You are bleeding too, stranger”.
I put my hand on my wound.
“Don’t trust her”, a voice whispered in my head, “She is a charmer”.
Her eyes, deep blue eyes, had already cast a spell on me.
I said I needed a place to stay for the night. I’d be going next morning before the dawn.
“Do you have money to pay, stranger?” she asked.
I could afford her hospitality. She smiled.
The house was full of wooden furniture and spices aromas.
She let me lay on a bed. I was weak and had a fever.
Then it was when she gathered her hair in a knot and pierced it with a silver brooch, a silver snowdrop flower.
She took my shirt off. She poured water, cleaned the wound, spread some oils and massaged it. She talked about the robbery at the factory. I pretended I had no idea what she was talking about.
She brought wine in a clay pot. She poured it into a glass, added a potion and some leaves and gave it to me.
I asked what it was.
“Just drink”, she said, “It will make you feel better”.
I drank. I drank and it was really good. My mind became light and the pain sweet, almost a pleasure.
She talked more, but her words were mixed with thoughts, desires and dreams. Her fingertips set fire on my chest, her lips burned my belly and when she came on top of me and let her hair free, she set my body ablaze. I passed away.
When I woke up I was thirsty with a thirst of a month. I couldn’t say for how long I was there. The house was empty, the clay pot dried, the furniture covered with dust, the aromas vanished.
My wound was much better, almost healed, but the memory of that sweet pain and her touch still haunted my body. The taste of that wine and her kiss still haunted my tongue.
How much of that was real? What if she was just a feverous hallucination?
I got dressed. I found the silver pin brooch among my clothes. The silver snowflake that could tame the red flames of her hair.
I walked down the hill to the car. I opened the trunk and found it empty. The bag with money was gone.
I’m back on the road now. For how long? Is it days, weeks or years? Who knows? Who cares?
I’m not after the money. It’s her wine and her kisses I miss. I drive around the woods. I look up to the skies. I look through the trees. I wait for the hawk and the wolf to take me back to her.
No luck so far.

The end


Hočem, da si pripravljen, ko pridem

Vassilis Danellis


“Bodi pripravljen, ko pridem,” je rekel. “Hočem, da si pripravljen. Razumeš?” je zavpil.
Jaaa! Razumel sem. Ampak prekleti motor ni vžgal.
Vse je šlo po načrtu – do tistega trenutka, seveda – čeprav nihče od nas v resnici ni verjel od samega začetka. Zakaj hudiča bi v tovarni imeli toliko denarja? Seveda je bil velik. Seveda je bil plačilni dan, ampak kdo v teh časih delavcem še plačuje v gotovini?
“O, ne! Nisi razumel!” je zavpil.
To ni imelo nič z delavci. Nič ni imelo s poslom. Vsaj ne z zakonitim.
Kakor koli! Ni nam bilo treba preveč vedeti. On je bil glava. Poznal je stvari. Imel je prav. Zmeraj. Druga dva sta bila mišica. Jaz sem bil šofer.
Moja vloga je bila, da jih počakam pred tovarno. Ne tako blizu, ne zelo daleč. Vzelo naj bi nekaj časa, zato nisem smel pritegniti pozornosti. Ko bi prišli ven, bi pripeljal mimo, oni bi skočili v avto in jaz bi odpeljal. Na parkirišču nekaj kilometrov stran nas je čakalo drugo vozilo. Zamenjali bi avto in jaz bi zapeljal čez mejo. Bili bi svobodni. Preprosto in čisto kot v dobrih starih filmih o ropih.
Edina težava je bila, da je izbral zanič avto.
“Ne smejo nas opaziti,” je rekel.
Pritožil sem se. Ne preglasno, to ni v mojem značaju. On je bil drugačen. Kričal je in me popljuval po obrazu. Ukazi. In slina.
“Samo pripravljen bodi, ko pridem ven! Me razumeš?” je vprašal.
Jaaa! Razumel sem. Ampak prekleti motor ni vžgal.
Slišal sem strele. Obrnil sem ključ. Samo zarenčal je, zvok mrtve raglje.
Prišli so ven s torbo. Znova sem obrnil ključ. Nič.
“Bodi pripravljen,” je rekel.
Poskušal sem. Avto je bil zanič.
Potem je šlo samo še na slabše. Mimo je pripeljal policijski avto. Smola. Policisti so izpustili svoje kave in pograbili pištole.
Obrnil sem ključ do konca. In še enkrat in še enkrat. Bil sem osredotočen in nisem zares videl, kaj se je dogajalo. Ko je motor končno zarjovel in sem se ozrl naokoli, so bili vsi na tleh. Mrtvi.
Kakšen pokol! Prekleti avto! Prekleto!
Kakor koli, on je bil še vedno živ. Ranjen, ampak živ. Pritisnil sem na stopalko za plin. Gume so zacvilile. Ustavil sem ob njem. V roki je imel torbo. Izstopil sem in mu skušal pomagati v avto.
Nisem opazil varnostnika. Visok, bradat tip z očali. Bil je zadet v bok. Ko je stopal proti nama, je za sabo vlekel levo nogo. V desni roki je držal pištolo. Ustrelil je. Zgrešil je. Ustrelil je še enkrat. Zadel me je. Moj partner ga je ubil. Potem je umrl tudi sam.
Kakšna zmešnjava. Ko bi le bil pripravljen, ko je bilo treba. Bil sem kriv za vse. Ampak prekleti motor ni vžgal. Ni vžgal.
Pograbil sem torbo. Vrgel sem jo na zadnji sedež in odpeljal. Zamenjal sem vozilo, kot je bilo v načrtu. Denar sem dal v prtljažnik. Obrnil sem ključ. Ta motor je ubogal. Ko bi le … Prekleto! Konec je. Zdaj sem moral samo še zbežati.
Nisem smel na avtocesto, če sem se hotel izogniti policiji. Odpravil sem se v hribe. Ozke vijugaste ceste, prekrite z meglo. Dolgo sem vozil skoznjo. Najbrž zgolj par ur, ampak zdela se je cela večnost. Moja zavest je krvavela skozi rano. Čas je postal zamegljen kot nebo. Sonce je potemnelo in potem ponovno poslalo mrzlične žarke, nakar je tema spet ubila svetlobo. Bilo je tako nejasno.
Ne vem, kako sem lahko ostal buden. Še večji čudež je, da sem avto obdržal na cesti. A dlje nisem več mogel. Moral sem poskrbeti za svojo rano in potreboval sem prostor za počitek. Okoli mene ni bilo nič drugega kot rana. Bil sem pripravljen na predajo.
“Imel sem svojo priložnost,” sem pomislil. “Čas je za smrt.”
Mislim, da sem ga prej slišal kričati kot videl. Sokol je manevriral pred mojim vetrobranskim steklom in me prisilil, da sem zavrl. Potem sem opazil volka. Velikega sivega volka. Bil je tam na sredi ceste in strmel vame. Oči so se mu iskrile v megli.
Potrudil se je, da je vzbudil mojo pozornost. Potem je stopil na prašno stezo. Bila je dovolj široka in gladka za avto. Nisem vedel, zakaj, vendar sem bil prepričan, da mi je kazal pot proti nečemu. Kakšna nesmiselna misel! Ampak edina razumna možnost v tistem trenutku. Nisem mogel naprej. Moral sem zaupati zveri.
Vzpel sem se v hrib. Na tisti višini je bilo nebo jasno, dolina pod mano pa je bila prekrita z debelim slojem megle. Dosegel sem jaso, naketeri je bila stara, pozabljena vas. Ustavil sem avto in izstopil. Tri ali štiri zapuščene kmetije s sesutimi strehami in zidovi in cerkev v ruševinah.
Volk je izginil. Tudi sokola ni bilo, ampam nisem bil sam, kot sem mislil. Dva druga volkova, tokrat črna, sta se prikazala. Nista se zdela prijazna kot sivi. Vohala sta kri in prišla sta si privoščit pojedino. Približevala sta se s počasnimi koraki. Eden si je oblizoval gobec. Drugi mi je kazal zobe. Bele, ostre zobe.
Že drugič sem mislil, da je konec. Že drugič sem se zmotil. Usoda je imela z mano drugačne načrte. Svoje niti je pletla na zelo skrivnosten način. Verjemite mi, vem.
Sokol je zakričal. Moj sivi varuh je prišel iz gozda in zasedel položaj. Plenilec je letal v krogih nad našimi glavami.
Zveri so se besno spopadle. Moj šampion je bil kljub številčni premoči pogumen. Črna volkova je na koncu prepričal, naj gresta lovit drugam. Zmagovalec je stal v pripravljenosti, dokler nista izginila globoko v gozd. A plačati je moral ceno, da bi me obranil, in to visoko. Krvavi madeži po vsem sivem kožuhu. Globoka zareza na gobcu. Hudo je šepal.
Sokol je še enkrat zakričal in odletel. Ranjeni volk mu je sledil. Šel sem za obema. Peljala sta me na naslednjo jaso, višje na hribu. Na sredi je stala osamljena lipa. Visoka srebrna lipa z veliko senco. In v tej senci je stala hiša.
Vrata so se odprla in prikazala se je ženska. Ženska z dolgimi rdečimi lasmi. Tako dolgimi in tako rdečimi, da se je zdelo, kot da ji telo požirajo plameni.
Sokol in volk sta se pognala proti njej.
“Tu sta, moja fanta,” je rekla. “Kje sta bila?”
Ptič ji je sedel na ramo. Zver ji je polizala roko.
“Oh, Ubošček. Težek dan si imel, ne?” je rekla volku.
Potem je privzdignila glavo in se zastrmela vame. Videla me je prvič, a čutil sem, da je vedela vse o meni.
“Tudi ti krvaviš, tujec.”
Položil sem roko na rano.
“Ne zaupaj ji,” mi je šepnil glas v glavi. “Prilizuje se.”
Njene oči, temno modre oči so me že uročile.
Rekel sem, da potrebujem prenočišče. Odšel bi naslednje jutro pred zoro.
“Pa imaš denar, da boš plačal, tujec?” je vprašala.
Lahko sem si privoščil njeno gostoljubje. Nasmehnila se je.
Hiša je bila polna lesenega pohištva in vonja po začimbah.
Pustila me je ležati na postelji. Bil sem šibek in imel sem vročino.
Takrat je zbrala svoje lase v vozel in ga prebodla s srebrno sponko, srebrnim cvetom zvončka.
Slekla mi je srajco. Nalila je vodo, mi očistila rano, nanesla nekaj olja in jo masirala. Govorila je o ropu v tovarni. Pretvarjal sem se, da nimam pojma, o čem govori.
Prinesla je vino v glinenem vrčku. Nalila ga je v kozarec, dodala zvarek in nekaj listov in mi ga podala.
Vprašal sem jo, kaj je to.
“Samo napitek,” je rekla. “Bolje se boš počutil.”
Pil sem. Pil sem in bilo je res dobro. Moje misli so postale svetle in bolečina sladka, skoraj užitek.
Še več je govorila, ampak njene besede so se mešale z mislimi, željami in sanjami. Vršički njenih prstov so mi prižigali prsi, ustnice so mi žgale trebuh in ko je sedla name in si razpustila lase, je moje telo spremenila v kres. Onesvestil sem se.
Ko sem se zbudil, sem bil žejen, žeja meseca. Težko bi rekel, kako dolgo sem bil tam. Hiša je bila prazna, glineni vrček se je posučil, pohištvo je prekrival prah, dišave pa so izpuhtele.
Moja rana je bila precej boljša, skoraj zaceljena, a spomin na to sladko bolečino in njen dotik je še vedno preganjal moje telo. Okus tistega vina in njenega poljuba je še vedno preganjal moj jezik.
Koliko tega se je zares zgodilo? Kaj, če je bila zgolj vročična halucinacija?
Oblekel sem se. Med oblekami sem našel srebrno sponko za lase. Srebrn zvonček, ki je znal ukrotiti rdeče plamene njenih las.
Sprehodil sem se po hribu navzdol do avta. Odprl sem prtljažnik in videl, da je prazen. Vreča z denarjem je izginila.
Spet sem na cesti. Kako dolgo že? Dneve, tedne ali leta? Kdo ve? Koga briga?
Ne gre mi za denar. Njeno vino in poljube pogrešam. Vozim okoli gozdov. Gledam proti nebu. Gledam skoz drevesa. Čakam sokola in volka, da me popeljeta nazaj k njej.
Zaenkrat nimam sreče.


Θέλω να ‘σαι έτοιμος όταν έρθω

Βασίλης Δανέλλης


«Να ‘σαι έτοιμος, όταν έρθω», είχε πει. «Θέλω να ‘σαι έτοιμος. Καταλαβαίνεις;» είχε φωνάξει.
Ναι, καταλάβαινα. Αλλά η γαμημένη η μηχανή δεν έπαιρνε μπρος.
Όλα είχαν πάει σύμφωνα με το σχέδιο, μέχρι εκείνη την στιγμή φυσικά, έστω κι αν κανείς μας δεν το πίστευε στην αρχή. Γιατί στην ευχή να κρατάνε τόσα λεφτά στο εργοστάσιο; Εντάξει, ήταν μεγάλο. Εντάξει, ήταν μέρα πληρωμής, αλλά ποιος πληρώνει τους εργάτες με μετρητά σήμερα;
«Όχι, όχι! Δεν καταλάβατε Χριστό!» ούρλιαξε.
Δεν είχε σχέση με τους εργάτες. Δεν είχε σχέση με την εταιρεία καν. Την νόμιμη τουλάχιστον.
Τέλος πάντων! Δεν χρειαζόταν να ξέρουμε πολλά. Εκείνος ήταν ο εγκέφαλος. Ήξερε πράγματα. Είχε δίκιο. Πάντα. Οι άλλοι δύο ήταν μόνο μυς. Εγώ ήμουν ο οδηγός.
Η δουλειά μου ήταν να τους περιμένω έξω από το εργοστάσιο. Όχι πολύ κοντά, όχι πολύ μακριά. Θα τους έπαιρνε λίγη ώρα. Δεν έπρεπε να τραβήξω την προσοχή πάνω μου. Όταν θα έβγαιναν, θα έφερνα το αυτοκίνητο μπροστά στην είσοδο, θα έμπαιναν μέσα και θα μας έπαιρνα από ‘κει. Ένα δεύτερο όχημα μας περίμενε σ’ ένα πάρκινγκ μερικά χιλιόμετρα μακριά. Θα αλλάζαμε τα αυτοκίνητα και θα περνούσαμε τα σύνορα. Αυτό ήταν όλο. Απλό και ξεκάθαρο. Σαν παλιά καλή ταινία καταδίωξης.
Το μόνο πρόβλημα ήταν πως είχε διαλέξει ένα σαράβαλο για την δουλειά.
«Πρέπει να περάσουμε απαρατήρητοι», είχε πει.
Διαμαρτυρήθηκα. Όχι έντονα, δεν είναι του χαρακτήρα μου. Εκείνος ήταν αλλιώς. Είχε φωνάξει κι είχε φτύσει στα μούτρα μου. Εντολές. Και σάλια.
«Απλώς να ‘σαι έτοιμος όταν έρθω. Καταλαβαίνεις;» είχε ρωτήσει.
Ναι, καταλάβαινα. Αλλά η γαμημένη η μηχανή δεν έλεγε να πάρει μπρος.
Άκουσα τους πυροβολισμούς. Έστριψα το κλειδί. Η μηχανή μούγγρισε. Ένας ήχος σαν επιθανάτιος ρόγχος.
Βγήκαν με την βαλίτσα. Έστριψα το κλειδί ξανά. Τίποτα.
«Να ‘σαι έτοιμος», είχε πει.
Προσπάθησα. Το αυτοκίνητο ήταν σαράβαλο.
Τότε τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Πέρασε ένα περιπολικό. Μεγάλη ατυχία! Οι μπάτσοι πέταξαν τους καφέδες κι έβγαλαν τα όπλα τους.
Γύρισα το κλειδί στην μηχανή. Ξανά και ξανά. Όλη μου η προσοχή ήταν εκεί και δεν είδα στ’ αλήθεια τι έγινε. Όταν η μηχανή πήρε επιτέλους μπρος, σήκωσα τα μάτια μου κι όλοι ήταν κάτω. Νεκροί.
Τι μακελειό! Γαμημένο σαράβαλο! Γαμημένο!
Εκείνος, όμως, ήταν ακόμα ζωντανός. Τραυματισμένος, αλλά ζωντανός. Πάτησα το γκάζι. Τα ελαστικά στρίγκλισαν στην άσφαλτο. Σταμάτησα δίπλα του. Είχε την βαλίτσα στο χέρι του. Βγήκα έξω και προσπάθησα να τον βοηθήσω να μπει στο αυτοκίνητο.
Δεν πρόσεξα αμέσως τον άντρα της ασφάλειας. Ψηλός, μουσάτος, με γυαλιά. Είχε δεχτεί μια σφαίρα στον γοφό. Έσερνε το αριστερό πόδι του καθώς μας πλησίαζε. Κρατούσε το όπλο στο δεξί του χέρι. Πυροβόλησε. Αστόχησε. Πυροβόλησε ξανά. Με πέτυχε. Ο συνεργάτης μου τον σκότωσε. Μετά πέθανε κι εκείνος.
Τι χάλι! Αν ήμουν έτοιμος όταν έπρεπε… Όλα ήταν δικό μου λάθος. Αλλά η γαμημένη η μηχανή δεν έλεγε να πάρει μπρος. Δεν έπαιρνε μπρος.
Άρπαξα την βαλίτσα. Την έριξα στο διπλανό κάθισμα και έφυγα. Άλλαξα τα οχήματα σύμφωνα με το πλάνο. Έβαλα τα λεφτά στο πορτ μπαγκάζ. Γύρισα το κλειδί στην μηχανή. Πήρε μπρος με την μία. Αν είχα… Γάμα το! Πάει, τέλειωσε. Τώρα, το μόνο που είχα να κάνω, ήταν να ξεφύγω.
Δεν μπορούσα να πάρω την εθνική, αν ήθελα να αποφύγω την αστυνομία. Κατευθύνθηκα στα βουνά. Στενοί, στριφογυριστοί δρόμοι, καλυμμένοι μ’ ομίχλη. Ο δρόμος ήταν ατέλειωτος. Μάλλον δεν ταξίδεψα πάνω από μερικές ώρες, αλλά νόμισα πως πέρασαν μέρες ολόκληρες. Όσο έχανα αίμα, έχανα και την διαύγειά μου. Ο χρόνος έγινε το ίδιο ομιχλώδης με τον ουρανό. Ο ήλιος σκοτείνιασε, ύστερα έριξε πάλι τις καχεκτικές ηλιαχτίδες του κι έπειτα το σκοτάδι σκότωσε το φως ξανά. Ήταν όλα τόσο μπερδεμένα.
Ήταν θαύμα που κρατήθηκα ξύπνιος. Ακόμα μεγαλύτερο ότι κράτησα το αυτοκίνητο πάνω στον δρόμο. Δεν μπορούσα να συνεχίσω. Έπρεπε να φροντίσω την πληγή μου και να βρω ένα μέρος να ξαποστάσω. Δεν υπήρχε τίποτα τριγύρω παρά μόνο δέντρα. Ήμουν έτοιμος να τα παρατήσω.
«Καλά ήταν ως εδώ», σκέφτηκα, «ώρα να πεθάνω».
Φαντάζομαι πρώτα άκουσα την κραυγή του και μετά το είδα. Το γεράκι πέταξε μπροστά στο παρμπρίζ μου και με ανάγκασε να πατήσω φρένο. Τότε μόνο πρόσεξα τον λύκο. Έναν μεγάλο γκρίζο λύκο. Στεκόταν στην μέση του δρόμου και με κοιτούσε. Τα μάτια του γυάλιζαν μέσα στην ομίχλη.
Περίμενε να σιγουρευτεί ότι τον παρακολουθούσα. Έπειτα προχώρησε σε ένα μονοπάτι μέσα στο δάσος. Ήταν αρκετά πλατύ κι ομαλό για να περάσει το αυτοκίνητο. Δεν ήξερα πως μου καρφώθηκε αυτή η ιδέα, αλλά πίστεψα ότι ο λύκος με οδηγούσε κάπου. Τι παράλογη σκέψη! Κι όμως, η μόνη λογική επιλογή που είχα. Δεν μπορούσα να συνεχίσω άλλο, έπρεπε να εμπιστευτώ το ζώο.
Ανέβηκα τον λόφο. Σ’ εκείνο το ύψος ο ουρανός καθάρισε. Η κοιλάδα κάτω από τα πόδια μου ήταν σκεπασμένη με ένα παχύ στρώμα ομίχλης. Έφτασα σ’ ένα ξέφωτο και βρέθηκα σ’ ένα παλιό, εγκαταλειμμένο χωριό. Σταμάτησα το αυτοκίνητο και βγήκα έξω. Τρεις τέσσερις φάρμες, με γκρεμισμένες οροφές και τοίχους, και τα ερείπια μιας εκκλησίας.
Ο λύκος είχε εξαφανιστεί. Το γεράκι δεν ήταν τριγύρω. Δεν ήμουν μόνος όμως. Δυο άλλοι λύκοι, μαύροι αυτή την φορά, είχαν βγει απ’ το δάσος. Δεν έμοιαζαν φιλικοί σαν τον γκρίζο. Είχαν μυρίσει αίμα κι ήρθαν για φαγοπότι. Πλησίασαν με αργά βήματα. Ο ένας έγλειψε την μουσούδα του. Ο άλλος έδειξε τα δόντια του. Λευκά, κοφτερά δόντια.
Για δεύτερη φορά νόμισα πως ήμουν τελειωμένος. Για δεύτερη φορά ήμουν λάθος. Οι μοίρες γνέθουν τα νήματά τους με μυστήριο τρόπο. Πίστεψε με, το ξέρω καλά.
Το γεράκι εμφανίστηκε κι έβγαλε μια κραυγή. Ο γκρίζος φύλακάς μου εμφανίστηκε από το δάσος και όρμησε στο σινάφι του. Το αρπακτικό πετούσε σε κύκλους πάνω από τα κεφάλια μας.
Τα ζώα επιτέθηκαν με ορμή το ένα στο άλλο. Ο προστάτης μου πάλεψε γενναία παρά το αριθμητικό μειονέκτημα. Τελικά, οι μαύροι λύκοι πείστηκαν να πάνε αλλού για κυνήγι. Ο νικητής τους κοίταξε να χάνονται ανάμεσα στα δέντρα. Το τίμημα που πλήρωσε όμως, για να με προστατεύσει, ήταν βαρύ. Η γκρίζα γούνα του γεμάτη αίμα, η μουσούδα του κομματιασμένη, το πόδι του κουτσό.
Το γεράκι με μια κραυγή βούτηξε μπροστά. Ο πληγωμένος λύκος ακολούθησε. Προχώρησα στο κατόπι τους. Με οδήγησαν σ’ ένα άλλο ξέφωτο πιο ψηλά. Καταμεσής στεκόταν μόνη της μια φλαμουριά. Μια ψηλή φλαμουριά μ’ ασημένια φύλλα και μια τεράστια σκιά. Και κάτω από την σκιά της υπήρχε ένα σπίτι.
Η πόρτα του άνοιξε. Μια γυναίκα βγήκε. Μια γυναίκα με μακριά κόκκινα μαλλιά. Τόσο μακριά και τόσο κόκκινα που νόμιζες ότι φλόγες τύλιγαν το κορμί της.
Το γεράκι κι ο λύκος έτρεξαν κοντά της.
«Καλώς τους», είπε, «πού ήσασταν;»
Το πουλί κάθισε στον ώμο της. Το ζώο έγλειψε το χέρι της.
«Καημένε μου! Είχες δύσκολη μέρα», είπε στον λύκο.
Τότε σήκωσε το βλέμμα της και με κοίταξε. Μ’ έβλεπε πρώτη φορά, αλλά ένιωσα ότι με ήξερε ήδη καλά.
«Είσαι κι εσύ πληγωμένος, ξένε».
Έπιασα την πληγή μου.
«Μην την εμπιστεύεσαι», ψιθύρισε μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου. «Είναι γητεύτρα».
Τα μάτια της, σκούρα μπλε μάτια, με είχαν ήδη γητεύσει.
Είπα ότι χρειαζόμουν ένα μέρος να μείνω για το βράδυ. Θα έφευγα το επόμενο πρωί πριν την αυγή.
«Έχεις χρήματα να πληρώσεις, ξένε;» ρώτησε.
Είχα αρκετά για να ανταμείψω την φιλοξενία της. Χαμογέλασε.
Το σπίτι ήταν γεμάτο παλιά έπιπλα και μεθυστικά μυρωδικά.
Μ’ έβαλε να ξαπλώσω σ’ ένα κρεβάτι. Ήμουν αδύναμος κι είχα πυρετό.
Τότε ήταν που μάζεψε τα μαλλιά της κι έδεσε τον κότσο με μια ασημένια καρφίτσα, έναν ασημένιο γάλανθο.
Μου έβγαλε το πουκάμισο. Έριξε νερό, καθάρισε την πληγή, την άλειψε με έλαια και την περιποιήθηκε. Μίλησε για την ληστεία στο εργοστάσιο. Προσποιήθηκα ότι δεν ήξερα για τι πράγμα μιλούσε.
Έφερε κρασί σ’ ένα πήλινο δοχείο. Έβαλε σ’ ένα ποτήρι, πρόσθεσε κάποιο υγρό και μερικά φύλλα και μου το έδωσε. Ρώτησα τι ήταν.
«Πιες το», είπε, «θα σου κάνει καλό».
Ήπια. Ήπια κι ήταν καλό. Το κεφάλι μου αλάφρυνε, ο πόνος γλύκανε, έγινε σχεδόν ηδονικός.
Μίλησε κι άλλο, αλλά τα λόγια της ανακατεύτηκαν με σκέψεις, επιθυμίες κι όνειρα. Οι άκρες των δαχτύλων της έκαψαν το στήθος μου, τα χείλη της έβαλαν φωτιά στην κοιλιά μου κι όταν ήρθε από πάνω μου, έλυσε τα μαλλιά της και πυρπόλησε όλο μου το κορμί. Έχασα τις αισθήσεις μου.
Όταν συνήλθα διψούσα με μια δίψα άσβεστη. Δεν μπορούσα να υπολογίσω πόσο βρισκόμουν σ’ εκείνο το μέρος. Το σπίτι ήταν άδειο, το πήλινο δοχείο στεγνό, τα έπιπλα καλυμμένα με σκόνη και τα αρώματα είχαν εξανεμιστεί.
Η πληγή μου ήταν καλύτερα, είχε σχεδόν γιατρευτεί. Η μνήμη εκείνου του γλυκού πόνου που είχα νιώσει και το άγγιγμά της στοίχειωναν ακόμα το κορμί μου. Η γεύση του κρασιού που είχα πιει και το φιλί της στοίχειωναν ακόμα το στόμα μου.
Πόσα από αυτά συνέβησαν πραγματικά; Κι αν ήταν απλώς παραίσθηση μέσα στον πυρετό;
Ντύθηκα. Βρήκα την ασημένια καρφίτσα ανάμεσα στα ρούχα μου. Την ασημένια νιφάδα που συγκρατούσε τις κόκκινες φλόγες των μαλλιών της.
Κατέβηκα τον λόφο μέχρι το αυτοκίνητο. Άνοιξα το πορτπαγκάζ. Ήταν άδειο. Η βαλίτσα είχε εξαφανιστεί.
Είμαι πίσω στον δρόμο πάλι. Για πόσο άραγε; Μέρες, βδομάδες ή χρόνια; Ποιος ξέρει; Ποιος νοιάζεται;
Δεν κυνηγώ τα χρήματα. Είναι το κρασί και τα φιλιά της που μου λείπουν. Οδηγώ γύρω από το δάσος. Κοιτάζω ψηλά στον ουρανό. Κοιτάζω ανάμεσα στα δέντρα. Περιμένω το γεράκι και τον λύκο να ‘ρθουν να μ’ οδηγήσουν πάλι κοντά της.
Χωρίς τύχη. Προς το παρόν.

If you liked life you’re gonna love death.

Janez Grm

I park near the church.
They built it in the middle of nowhere, so I’m surprised by its size. Ela said that up in the hills large churches are usually pilgrimage sites. We were sitting by the river, drinking. I had a beer, she had a coke and some cherries on the side. She put a whole cherry into her mouth and formed the stem into a loop.
She’s got skills, like her dad.
Then she quickly finished her coke and I haven’t seen her since. It’s been six months. I wonder how taller she is now, teenage girls grow so fast.
Like these pines surrounding the church.
Pines and church in front of me, hills and vineyards behind me. I open the window and breathe in the air. I can’t sense the aroma of the white grapes very well. My nostrils are partly stopped because of the prosthetic nose. I look in the mirror and check the fake nose, the fake eyebrows, the fake teeth. If i stumble upon someone in the woods, they can say to the cops they saw a man with a crooked nose, speaking in Italian. I’ve worked in Slovenia before. In these parts they understand German pretty well, not Italian though.
I get out of the car with Trieste plates. In the inner pocket of my jacket I can feel the loaded tool. I check the watch. I’ve been driving around several days now, observing the target at jogging. It’ll be on its location in 12 to 10 minutes.
People are creatures of habit. That comes very handy in my line of work. The client told me about the habits of the current target. I don’t ask clients about the motives for choosing the target, I don’t ask about their connections. But in this case the connection wasn’t hard to spot: the client and the target have the same last name.
Father is the client, son is the target.
I don’t ask why. And I don’t ask how much. I say how much. Half of the money before the cleaning, half after the cleaning. That’s why I demand the client’s last name. If they try to avoid payment, I can extort them after the cleaning. No sense in cleaning the client up for punishment. The dead don’t pay their debts. This is my main income. What I sell on the road is mainly for the cover. I haven’t been exposed yet. I’m fluent in seven languages. Someone mistook me for a linguist once. I suppose I could teach at the university. But I would get five times less money.
Now I need even more. For Ela. She wants to travel Germany. She’s interested in art history. Mainly baroque. I think this church belongs in the baroque period. I walk up to it, I still have 10 to 8 minutes. Maybe there are postcards or booklets inside, Ela would want them.
I go to the entrance. It’s locked.
I turn to the woods, when from behind the corner a fat man with a white collar shows up. A priest. He asks if I want to take a look inside. I tell him I don’t understand in perfect Italian.
He repeats in broken Italian what he just said in his eastern Slovene dialect.
I mustn’t arouse any suspicion. I say yes. I still have nine to seven minutes.
There are no booklets. Walls are covered with frescos. He points to a female figure and says it represents the allegory of life. The woman has a fat face, fat belly, fat ass. She reminds me of Ela’s mother. She was a miserable broad. I was still young back then, I had sex with whoever liked my cheap cocain. Fortunately I don’t see her mother in Ela.
Though I feel she has my eyes.
I stare at the allegory of life, the collared man takes that as my apprecation of the fresco. He points at another fresco and smiles: “If you liked life, you’re gonna love death.” There’s a fresco of the allegory of death. It’s a skeleton in rags, with rotting pieces of flesh. Its ugly, dirty. The allegory isn’t really fair. Nearing death may be ugly and messy. But death itself is clean. It makes a clean cut. No more fucking about, no more hope. No more questions: Am I good enough for her? Where will I be in ten years? Does my father love me? Death is the only possible answer. It swipes away all the bullshit.
I’m staring. I thank him and say goodbye. He’s locking the door, I dissapear into the woods.
The target will be on location in 4 to 3 minutes.
I’ll get to the path through the pines. Target will be running along the path, which winds around the hill. I can’t aim from below, the sun is peeking from behind the hill, so I cross the path and climb up the hillside. I lean on the wide pinetree, which provides a good cover. I’ve got the sun behind my back. I ascend easily. I’m in good shape. If we were to climb german castle hills, I could keep up with Ela. She screamed something about me being responsible for her mom’s suicide, but I know that’s not true.
I put on my gloves.
That woman didn’t tell me about our daughter. Ela found out about me only after she killed herself.
I take the tool out of the pocket.
If we went travelling together she would realize I’m not a bastard. God only knows what that whore was telling her about me.
I hear quick steps. That’ll be the target.
I move my leg for better balance. My nostrils are still stopped up. That’s why I can’t smell the shit that I step into.
I slip.
I let go of the tool.
I slip down the hillside, the trees are scraping me.
I hear heavy breathing. The target is on its location. Unfortunately I’m on the location as well. It asks if it can help me. I’m quiet, I’m looking for the tool. It asks me what’s wrong with my nose. I can feel it moved. The eyebrows moved as well. The target is following my eyes. We both see the tool. It’s lying beside the path. The target is as strong and fast as I am. Yet it is younger. It picks up the tool and points it at me.
It’s strong, fast, young. It is also careless and scared, the tool is shaking. I kick it from its hands, the tool flies down the hillside. The kick is followed by a punch in the face. It knocks the target down. It’s rolling on the floor, holding its bleeding nose. It starts to yell.
Time to improvise. Beside the path grows a young pine tree, two feet in size.
What did Ela do with the stem?
I pull out the little tree, roots and all. Resin and needles don’t bother me due to my gloves. I kneel above the target and place the tree behind its neck. It moves its hands for selfdefense. I start to twist the young trunk around its neck. Like daughter, like father. It grabs my neck and starts choking me. We’re so close, I can see the colour of its eyes.
I wonder if it got them from dad.
Its young with strong hands. But it didn’t promise its daughter a trip through Europe. And it didn’t swear to never leave her alone again.
I make a noose around its neck. I squeeze it so hard my palms hurt.
The yelling stops. It is done. Target is cleaned up.
I loosen the little tree. I move the cleaned up target’s legs on the path, with the head pointing towards the woods. This way they can easily spot it, and if someone runs over it, the face would not be damaged. They must identify it easily.
I descend the hillside. The tool is shining in the brushes. I pick it up, I go back the way I came. I run pass the church. I sit in the car. I cose the door.
I calm down. I start to breathe slowly.
I turn the key. I drive off. I start to remove the nose, the eyebrows, the teeth. The job is done. The target is cleaned up. Death is clean, smooth. The end of everything. But not for me. Not yet. I must contact the client, to let it know about its son. It’s time for the rest of the payment. I need it. Ela really wants to go on that trip.
The things we do for our children.

Če vam je všeč življenje, kako vam bo šele smrt!

Janez Grm


Parkiram blizu cerkve.
Stoji nekje Bogu za hrbtom, zato me čudi njena velikost. Ela je rekla, da so velike cerkve v hribih pogosto cilj romarskih poti. Takrat sva sedela na pijači ob reki. Pil sem pivo, ona pa kokakolo in zraven zobala češnje. V usta je vtaknila celo češnjo in z jezikom zavila pecelj v zanko.
Spretna je, kot njen oče.
Potem je na hitro izpila kokakolo in od takrat je nisem videl. Pol leta nazaj je bilo. Sprašujem se, koliko je zrasla od takrat, najstnice hitro poganjajo.
Kot tile borovci okrog cerkve.
Pred mano cerkev in borovci, za mano griči z vinogradi. Odprem okno in vdihnem zrak. Slabo zaznavam aromo belega grozdja. Zaradi umetnega nosa imam delno zamašene nosnice. V ogledalu preverim umetni nos, umetne obrvi, umetne zobe. Če v gozdu naletim na koga, bo lahko pozneje policiji povedal, da je videl moškega z ukrivljenim nosom, ki je govoril v Italijanščini. Že nekajkrat sem bil na delu v Sloveniji. Vem, da na tem koncu nemško še kar razumejo, italijansko ne.
Stopim iz avta s tržaško registracijo. V notranjem žepu jakne čutim napolnjeno orodje. Preverim uro. Več dni se že peljem naokrog in opazujem tarčo pri džoganju. Na lokaciji bo čez 12 do 10 minut.
Ljudje smo bitja navade. Pri mojem delu to pride zelo prav. Navade trenutne tarče mi je zaupala stranka. Strank ne sprašujem po motivih za izbiro tarče, ne sprašujem po njihovem odnosu. A v tem primeru ni bilo težko odkriti povezave: stranka in tarča si delita priimek.
Oče je stranka, sin je tarča.
Ne vprašam, zakaj. In ne vprašam, koliko. Povem, koliko. Polovico vsote pred čiščenjem, polovico po njem. Zato zahtevam strankin priimek. Če se skuša izogniti plačilu, jo lahko naknadno izsiljujem. Nima smisla za kazen počistiti stranko. Mrtvi ne odplačujejo dolgov. To je moj glavni dohodek. Tisto, kar prodajam, je predvsem zaradi krinke. Za enkrat me še niso razkrili. Obvladam sedem jezikov. Nekoč so me zamenjali z lingvistom. Verjetno bi lahko učil na univerzi. Ampak plačan bi bil petkrat manj.
Tokrat zahtevam večje plačilo. Zaradi Ele. Rada bi šla potovat po Nemčiji. Zgodovina umetnosti jo zanima. Predvsem barok. Mislim, da je tale cerkev baročna. Stopim do nje, imam še 10 do 8 minut. Mogoče so notri kake razglednice ali brošure, Elo bi zanimale.
Stopim do vhoda. Zaklenjen je.
Hočem že zaviti v gozd, ko izza vogala pokuka debeluh z belim ovratnikom. Duhovnik. Vpraša, če si želim ogledati notranjost. V čisti Italijanščini rečem, da ga ne razumem. V polomljeni Italijanščini ponovi, kar je prej rekel v vzhodni Slovenščini.
Ne smem zbuditi sumov. Pristanem. Imam še 9 do 7 minut.
Brošur ni. Na stenah so še kar dobro ohranjene poslikave. Pokaže na ženski lik in reče, da gre za alegorijo življenja. Ženska je okrogla v obraz, okrogla v trebuh, okrogla v rit. Na Elino mamo spominja. Bila je res bedna deklina. Takrat sem bil še mlad, seksal sem vse, kar je padlo na moj ceneni kokain. Na srečo v Eli ne vidim njene mame.
Zdi pa se mi, da ima moje oči.
Strmim v alegorijo življenja, kar ovratničar interpretira kot naklonjenost do slike. Pokaže na neko drugo sliko in se nasmehne: »Če vam je všeč življenje, kako vam bo šele smrt!« Naslikana je alegorija smrti. To je okostnjak v capah, z gnijočimi kosi mesa. Grd je, umazan. Alegorija ni čisto pravična. Bližanje smrti zna biti grdo in umazano. A sama smrt je čista. Gladko odreže. Ni več pizdarij, ni več upov. Ni več vprašanj: sem dovolj dober zanjo? Kako bom živel čez deset let? Me ima foter rad? Smrt je edini mogoči odgovor. Gladko počisti z vsem sranjem.
Zastrmel sem se. Zahvalim se in se poslovim. Ko zaklepa vrata, izginem v gozd.
Tarča bo na lokaciji čez 4 do 3 minute.
Stezi se bom približal med borovci. Tarča bo tekla po stezi, ki se vije okrog hriba. Težko bi meril od spodaj, sonce se ravno dviga izza hriba, zato prečkam stezo in splezam po pobočju. Naslonim se na širok borovec, ki me zakriva. Sonce imam za hrbtom. Zlahka splezam navkreber. Dobro ohranjam kondicijo. Če bi šla lazit po nemških grajskih hribih, bi zlahka dohajal Elo. Sicer je nekaj vpila, da sem kriv za samomor njene mame, ampak ve, da nisem.
Nataknem si rokavice.
Tista ženska mi je zamolčala, da imava hčerko. Šele ko se je ubila, je Ela izvedela zame.
Iz žepa vzamem orodje.
Če bi šla skupaj na potovanje, bi videla, da nisem prasec. Bog ve, kaj vse ji je tista kurba pravila o meni.
Zaslišim hitre korake. To bo tarča.
Premaknem nogo za boljše ravnotežje. Nosnice imam še vedno zamašene. Zato ne zavoham dreka, na katerega stopim.
Spolzi mi.
Orodje mi pade iz rok.
Zdrsnem po pobočju, debla borovcev me odrgnejo.
Zaslišim sopihanje. Tarča je pritekla na lokacijo. Žal sem na tej lokaciji tudi jaz. Vpraša, če lahko kaj pomaga. Molčim in gledam za orodjem. Vpraša me, kaj je z mojim nosom. Čutim, da se je premaknil. Tudi obrvi so se premaknile. Tarča sledi mojemu pogledu. Oba zagledava orodje. Ob stezi leži. Tarča je močna in hitra kot jaz. Je pa tudi mlajša. Prvi pobere orodje in ga nameri vame.
Močan je, hiter je, mlad je. Je pa tudi nepozoren in prestrašen, orodje se mu trese. Brcnem mu ga iz rok, orodje odleti po pobočju navzdol. Moji brci sledi še udarec v obraz. Podere ga. Valja se po tleh in drži za krvavi nos. Prične kričati.
Čas je za improvizacijo. Ob stezi rase mlad borovec, pol metra v višino.
Kaj je že napravila Ela s pecljem?
Izrujem drevesce, s korenino vred. Zaradi rokavic me iglice in smola ne motijo. Počepnem nad tarčo in mu nastavim drevesce za tilnik. Premakne roke, da bi se branil. Takrat mu pričnem zavijati muževnato debelce okoli vratu. Kakršna hči, takšen oče. On poseže po mojem vratu in me skuša daviti. Tako blizu sva si, da lahko razločim barvo njegovih oči.
Vprašam se, če jih ima po očetu.
Mlad je, močne roke ima. Ampak on ni obljubil hčerki potovanja po Evropi. In ni ji prisegel, da je ne bo nikoli več pustil same.
Uspe mi napraviti zanko okrog vratu. Stiskam jo, da me zabolijo dlani.
Vpitje se neha. Opravljeno je. Tarča je počiščena.
Odvijem drevesce. Počiščeni tarči prestavim noge na stezo, glavo pa proti gozdu. Tako jo bodo zlahka opazili, če pa bi kdo po pomoti zapeljal čeznjo, ji ne bo poškodoval obraza. Zlahka jo morajo identificirati.
Spustim se po pobočju. Med podrastjo se sveti orodje. Poberem ga, vrnem se v smeri, iz katere sem prišel. Hitim mimo cerkve. Sedem v avto. Zaprem vrata.
Umirim se. Počasneje zadiham.
Obrnem ključ. Speljem. Pričnem si snemati nos, obrvi in zobe. Delo je opravljeno. Tarča je počiščena. Smrt je čista, gladka. Konec vsega. Ampak ne še zame. Poklicati moram stranko, da izve, da nima več sina. Čas je za preostalo plačilo. Potrebujem ga. Ela si močno želi iti na potovanje.
Česa vsega ne storimo za otroke.